دخترکم! دختر بلند حرف نمی زند...

 

این فیلم یکی از فیلم های شاخص در کم هنری در انتقال مفهوم است یعنی کارگردان تعمدا یا سهوا عاجز از آن است که مفهومی را که می خواهد بگوید با رعایت ادب و حیا بیان کند، صرفا می خواهد حرف ها و عقده های فمینیستی اش را بگشاید

این در کنار اشکالات اساسی که در نما ها و خود نوشته ی فیلم به چشم می خورد واقعا دلایل خوبی برای بی جایزه شدن آن گشته است علاوه بر آن فیلم منتخب مخاطبان در جشنواره دو فیلم به صورت مشترک بود یکی هیس و دیگری حوض نقاشی و نمیتوان آن را منتخب قطعی مخاطب دانست.

و این رتبه شریکی فیلم عمدتا حاصل هیجان دوستی مخاطب عام سینماست.

در باب نام فیلم هم این نکته حائز اهمیت ویژه است که در فرهنگ توام با حیای ایرانی ما بهتر است دختر همیشه آهسته صحبت کند و فریاد نزند تا هم متانتش حفظ شود هم جلوه گری نکند و این را بزرگ تر های ما بسیار تاکید می کردند و همواره می گفتند که "دخترکم دختر بلند حرف نمی زند..." این فضا همان فضایی ست که فیلم ساز در آن از دختر بودن به زن شدن ره پیموده است. فیلمساز دانسته یا ندانسته با قرار دادن این جمله در زبان بد من فیلم که "دختر ها فریاد نمی زنند... "و انتخاب آن به عنوان نام اثر  قصد کرده(تاکید می کنم چه بسا نادانسته) تا حافظه ی مثبت فرهنگی مردم از مفهوم متانت برای دختران را به مفهومی که با آن حقوق دختران تضییع می شود جا بجا کند و این به ظن حقیر یک خیانت فرهنگی ست.

 

/ 9 نظر / 8 بازدید